DOKUZUNCU NÜKTE

Ramazan-ı Şerifin orucu, doğrudan doğruya nefsin mevhum rububiyetini kırmak ve aczini göstermekle ubudiyetini bildirmek cihetindeki hikmetlerinden bir hikmeti şudur ki:


Nefis Rabbisini tanımak istemiyor; firavunâne kendi rububiyet istiyor Ne kadar azaplar çektirilse, o damar onda kalır Fakat açlıkla o damarı kırılır


İşte, Ramazan-ı Şerifteki oruç, doğrudan doğruya nefsin firavunluk cephesine darbe vurur, kırar Aczini, zaafını, fakrını gösterir, abd olduğunu bildirir


Hadisin rivayetlerinde vardır ki: Cenâb-ı Hak nefse demiş ki: "Ben neyim, sen nesin?"

Nefis demiş: "Ben benim, Sen sensin"

Azap vermiş, Cehenneme atmış, yine sormuş Yine demiş: "Ene ene, ente ente" Hangi nevi azâbı vermiş, enâniyetten vazgeçmemiş
Sonra açlıkla azap vermiş Yani aç bırakmış Yine sormuş: "Men ene? Ve mâ ente?"
Nefis demiş: "Ente Rabbiye'r-Rahîm, Ve ene abdüke'l-âciz"
Yani, "Sen benim Rabb-i Rahîmimsin Ben senin âciz bir abdinim (Mektubat Ramazan R Sh 393)

SÖZLÜK
MEVHUM : Olmadığı halde var sanılan, kuruntu edilen

RUBÛBİYET : Cenâb-ı Hakkın her zaman, her yerde ve her mahlûka muhtaç olduğu şeyleri vermesi, onu terbiye etmesi ve idâresi altında bulundurması vasfı

FİRAVUNÂNE : Nefsini, benliğini ve enâniyetini Firavun gibi ilâh seviyesine çıkartacak derecede büyük görürcesine

ZAAF : Zayıflık, iktidarsızlık, kudretsizlik

FAKR : Fakirlik, ihtiyaç, yoksulluk, azlık, muhtaçlık

ABD : Kul,köle

RİVÂYET : Peygamberimizden işittiklerini veya Sahabeden duyduklarını, birisinin başkasına anlatması

ENÂNİYET : Benlik, gurur

MEN ENE : Ben kimim?

VE MA ENTE: Sen kimsin?